Zgromadzono dotychczas 45 przedmiotów należących do bł. Jerzego Matulewicza, które znajdowały się w Skórcu, a które przewieziono do Warszawy. Dokumentacja i renowacja ich trwała 3 lata pod pieczą Marzeny Michałowskiej, konserwatora zabytków. Przygotowane do ekspozycji znajdują się na ul. Wileńskiej 69 w Warszawie, gdzie w jesieni 1917 roku zamieszkał ks. prał. J. Matulewicz, po przekazaniu Mu ośrodka wychowawczego chłopców im. Mańkowskich, 10 lat po wyjeździe z Warszawy do Petersburga. Na początku współpracował tu z ks. Władysławem Łysikiem, dyrektorem zakładu.

W niedługim czasie 1 marca 1918 wyjechał przez Wilno do Mariampola. Już 23 października 1918 roku Pius XI mianował Go ordynariuszem wileńskim. Dnia 1 grudnia 1918 roku w Kownie przyjął konsekrację biskupią, a w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP tego roku odbył się Jego ingres do katedry wileńskiej. W latach 1914-1918 ks. Jerzy Matulewicz oddał wielkie usługi w Warszawie na polu działalności opiekuńczo-wychowawczej i jako ekspert w sprawach życia zakonnego. Współdziałał z władzami państwowymi i kościelnymi.

Sala Relikwii jest więc zwornikiem upamiętniającym charytatywne dzieła bł. Jerzego Matulewicza w Warszawie i objęcie stolicy biskupiej w Wilnie, a tym samym przynależność do Episkopatu Polski. Stąd zachowane przedmioty są związane w zdecydowanej ilości z Jego biskupstwem. Na razie tylko biurko, przy którym pracował ks. Jerzy na Wileńskiej, potem prawdopodobnie wystawione na holu służyło ks. W. Smolińskiemu, przełożonemu, w wypełnianiu jego posługi, a przekazane zostało do użytkowania przez ks. Władysława Dudę, ekonoma, Siostrom Eucharystkom, jest jedynym przedmiotem upamiętniającym obecność tu Błogosławionego. Wiadomo to z ustnego przekazu śp. s. Heleny Puszkiel SJE i s. Marii Olechno, ekonomki SJE.
Przedmioty te stanowią wartość relikwii.

Relikwie, według Nowej encyklopedii powszechnej PWN, Warszawa 1998, t. 5, s. 492, są to szczątki ciała osób świętych lub przedmiotów należących do nich, stanowiących przedmiot czci i wiary w ich cudotwórczą właściwość. W przemówieniu Benedykta XVI na Poller Rheinwiessen z dnia 18 08 2005 czytamy: "Relikwie prowadzą nas do samego Boga. /.../ należały do osób nawiedzonych nadprzyrodzoną mocą Boga."

Trzeba pamiętać, że ciała świętych uświęca obecność w nich Chrystusa, wypełnianie Jego woli, dobre dzieła wykonane za życia ziemskiego. Przedmioty, pozostające w bezpośrednim kontakcie z uświęconym ciałem, zyskują w nim świętość, a także przez cel i sposób ich użytkowania przez osobę świętą. Dotykanie tych przedmiotów jest pośrednim ale rzeczywistym dotykaniem Chrystusa. Relikwie bowiem w Chrystusie mają źródło swojej świętości i mocy uświęcania, a czasem uzdrawiania wiary i chorób według mądrej miłości Bożej.