O ŚWIĘTOŚCI

"Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty, mówi Pan". Oto nasz wzniosły cel, do którego mamy dążyć, do którego mamy kierować nasze myśli i czyny. Na czym właściwie polega świętość?

O ŻYCIU WSPÓLNYM

"Życie wasze ukryte jest z Chrystusem w Bogu" /Kol 7,3/. Wiemy, że życie ludzkie, odpowiednio do natury człowieka, jest dwojakie: zewnętrzne i wewnętrzne, a z tych pierwsze całą swą wartość czerpie z drugiego.
Nasze życie zewnętrzne kończy się z chwilą śmierci, podczas kiedy we-wnętrzne wtedy najpełniej się rozwija, aby trwać wiecznie.

O MIŁOŚCI BOGA

"Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem". Oto ideał naszej doskonałości i sam Bóg nie mógł wyższego nam przedstawić.

O MIŁOŚCI SIOSTRZANEJ

Św. Paweł w jednym ze swoich listów porównuje zgromadzenie wiernych do Kościoła Bożego i powiada, że jego fundamentem są Apostołowie, a kamieniem węgielnym sam Jezus Chrystus. Budowla wzniesiona na tym fundamencie ma rosnąć na Kościół Boży w Duchu Świętym. To porównanie należy zastosować do zgromadzeń zakonnych.
Zgromadzenie ma być prawdziwie domem Bożym, ma rosnąć i rozwijać się w Duchu Świętym, na podstawie Ewangelii i nauki Apostołów, na podstawie ustaw zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską, nieomylną w tych rzeczach.

O CELU CZŁOWIEKA

"Jam jest Początek i Koniec". Oto prawda, o której zrozumienie przede wszystkim należy się starać przy odprawianiu rekolekcji. Rozważanie o celu człowieka jest podstawowym ćwiczeniem rekolekcyjnym.

O POTRZEBIE I KONIECZNOŚCI KSZTAŁCENIA NASZEGO CHARAKTERU

"Trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz, odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec czło-wieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości" /Ef 4,22-24/.

O CELU REKOLEKCJI

"Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba tylko jednego" /Łk 10,41-42/. Tymi słowami można by rozpocząć rekolekcje, bo potrzeba nam tylko "jednego". Wiemy bowiem dobrze, że Chrystus Pan powiedział: "Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat zyskał, a na duszy szkodę poniósł?"

O GORLIWOŚCI

Wiemy, że Pan Jezus przez całe życie pałał ogniem gorliwości - pragnął zbawienia dusz i w tym celu niczego nie szczędził. Całe Jego życie można zawrzeć w słowach: pożerał Go i strawił ogień gorliwości. O nią też powinni starać się ci, którzy Go naśladują.

OZIĘBŁOŚĆ I JEJ PRZYCZYNY

Sprzeniewierzenie się Bogu i odstąpienie od ideału życia zakonnego zostało trafnie przedstawione na przykładzie Łazarza, którego Pan Jezus wskrzesił z martwych. Podobnie, jak nikt od razu nie zostaje świętym, tak też nikt od razu się nie psuje, ale stopniowo i powoli zsuwa się coraz niżej.

O POWOŁANIU DO STANU DĄŻENIA DO DOSKONAŁOŚCI

Stańmy przed Panem Jezusem powołującym uczniów, wybierającym ich spośród tłumu. Rozważmy powołanie Apostołów, ten wzór wszystkich powołań i porównajmy je z naszym powołaniem.
To rozważanie powinno napełnić naszą duszę pociechą, być silną pobudką do dobrego odpowiadania łasce powołania.

O ŻYCIU WEDŁUG RAD EWANGELICZNYCH

Gdybyśmy należycie poznali wszechmoc Bożą oraz cudowne działanie Opatrzności we wszechświecie, przejąłby nas podziw i najgłębsza cześć. Bóg bowiem nie tylko stwarza i utrzymuje wszystko w istnieniu w porządku przyrodzonym, ale także nadprzyrodzonym. Inne jest oddziaływanie Boga na ludzi, a inne na stworzenia nierozumne. Tymi ostatnimi Bóg kieruje bezpośrednio, ze strony zaś człowieka domaga się współpracy i współdziałania ze swoją łaską. Każdy człowiek wchodzi w to współdziałanie wówczas, gdy spełnia wolę Bożą. Bóg objawia nam swoją wolę przez przykazania i rady. Kto je spełnia, ten spełnia część planu Bożego i woli Bożej.

O UBÓSTWIE

Święty Paweł powiada: "Jezus Chrystus będąc bogatym, stał się dla nas ubogim, aby nas ubóstwem swoim ubogacić". Stałe zastanawianie się duszy zakonnej nad ubóstwem Jezusa, jest tym bardziej konieczne podczas przygotowywania się do ślubów, które mają na celu pobudzenie nas do coraz doskonalszego pełnienia rad ewangelicznych.

O POSŁUSZEŃSTWIE

"Chrystus wyniszczył samego siebie i przyjął postać sługi, stawszy się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej". Tymi słowami Pismo święte przedstawia nam postać Chrystusa. Jezus jako człowiek doskonale widział przedział istniejący między Bogiem a człowiekiem.

KORZYŚCI ŻYCIA POŚWIĘCONEGO SŁUŻBIE BOŻEJ

Św. Bernard, wyliczając korzyści życia zakonnego, mówi: "W stanie zakonnym człowiek prowadzi życie czystsze, upada rzadziej, powstaje prędzej, zbiera więcej zasług, umiera spokojniej, po śmierci oczyszcza się prędzej i otrzymuje obfitszą zapłatę". Zastanówmy się pokrótce nad tymi słowami.

O PRACY NAD ZACHOWANIEM PRZYMIERZA Z BOGIEM

"Pamiętaj i nie zapomnij, żeś mnie obrał za Pana i Boga swego". Słowa te wyrzekł kiedyś Bóg do Izraela, aby mu przypomnieć zawarte z sobą przymierze i pobudzić go do wierności.
Zdają się one również bardzo stosowne dla przypomnienia duszom zakonnym zawartego przez nie z Bogiem przymierza i wypływających zeń obowiązków.

O ZNAKACH POSTĘPU W DOSKONAŁOŚCI

Obchodzimy dziś uroczystość świętego Józefa. Patrząc na Niego jako na Wzór, pragnę was zachęcić do życia coraz bardziej cnotliwego, do coraz szybszego postępu w doskonałości, bo to jest głównym zadaniem każdego człowieka, a tym bardziej osoby zakonnej, by ciągle wzrastała w doskonałości, ciągle wstępowała z cnoty w cnotę.

O WIERNOŚCI W ZACHOWANIU USTAW

Podobnie jak przykazania Boskie i kościelne są prawidłem postępowania dla osób świeckich, tak ustawy są prawidłem normującym życie sług Bożych, a staranne ich przestrzeganie zapewnia postęp w cnotach. Zastanówmy się zatem dzisiaj nad tym ważnym zagadnieniem.

O MIŁOŚCI BLIŹNIEGO

Chociaż w Chrystusie dostrzegamy wszystkie cnoty w stopniu najwyższym, to jednak najwybitniejszą cnotą Jego Boskiego Człowieczeństwa jest miłość. Toteż wszyscy chrześcijanie szczególnie czczą ognisko miłości, jakim jest Najświętsze Serce Jezusa.
Pierwszym przedmiotem naszej miłości powinien być Bóg, a następnie ta miłość ku Bogu powinna rozszerzać się i ogarniać wszystko inne, jak ognisko ogarniające przestrzeń swoimi płomieniami.

O ŻYCIU WSPÓLNYM

Każda roślina potrzebuje odpowiednich warunków do swego istnienia i rozwoju. Korzeń czerpie pożywienie z gruntu, łodyga oddycha powietrzem.
Życie więc rośliny zależy od gruntu i klimatu, lecz głównym czynnikiem jej rozwoju jest zdrowe ziarno. Nic nie pomoże najlepszy grunt i najodpowiedniejsze powietrze, jeżeli rzucone w ziemię ziarno będzie zepsute.

O MIŁOŚCI WZAJEMNEJ W ZGROMADZENIU

Nie przedstawilibyśmy całokształtu życia zakonnego, gdybyśmy, mówiąc na rekolekcjach o posłuszeństwie i cnotach właściwych naszemu powołaniu, nie wspomnieli też o miłości wzajemnej.
Bo i Chrystus Pan, nasz Boski Ideał, praktykował nie tylko posłuszeństwo, zaparcie się siebie i inne cnoty, ale przede wszystkim miłość. Miłość była treścią Jego życia, objawiała się w Jego cudach, naukach, w stosunku do grzeszników.

MARIA NAJLEPSZĄ CZĄSTKĘ OBRAŁA